“Als ik het niet kan, kun jij het ook”

Datum: 26 september 2017 / Auteur: Saskia Baardman / Geef een reactie / Tags: , , , , , , , , , ,

“Als ik het niet kan, kun jij het ook” aldus Sara Kroos.

Veel mensen varen wel op wat we allemaal denken niet te kunnen. Zo ontstaan beroepen, want als hele groepen mensen denken dat ze geen kast in elkaar kunnen timmeren, dan heb je dus een timmermens (ja genderneutraal) nodig.

Ook als je denkt dat je het wel kunt, maar geen tijd hebt, geen zin, geen goede timmerplek, want dat geeft overlast of teveel rotzooi. Ook dan heb je zo iemand nodig.

Zo helpen we elkaar, want zo creëer je plek aan hen met een of ander talent of … durf.

Durf, want voor een deel houden we onszelf voor de gek en schieten door. Het lijstje met redenen waarom we iets niet kunnen groeit met de jaren, met de dag zelfs. Een bijzondere vorm van verzameldrift, gericht op controle.

Het lijstje met voorwaarden waaronder we iets kunnen doen, groeit ook. Dat geven we dan het etiket ‘grenzen kunnen stellen’, ‘randvoorwaarden’, ‘weten waar je voor staat’, ‘zelfvertrouwen hebben’ etc. Soms waar, en soms een mooie verkooptruc naar onszelf, zodat we ons gedeisd houden.

Zo’n lijstje geeft namelijk houvast of een duidelijk raamwerk waarbinnen HET gaat gebeuren. Het helpt je focussen en dat werkt verhelderend.

Waarom lopen we dan soms vast? Begonnen we zo enthousiast met een idee en zakt de motivatie weg?

  • Omdat we ergens in het proces vergeten wat de intentie, drijfveer of het vertrekpunt ook alweer was.
  • Of omdat we klein denken, vanuit de angst op onze bek te gaan en dan ‘door de mand te vallen’, want we zijn niet goed genoeg vinden we en dat mag zekerrr niet openbaar worden.
  • Of omdat jarenlang geroepen wordt dat HET het beste werkt op een bepaalde manier en dat ga je geloven, waardoor je je afsluit voor andere mogelijkheden.

Die kaders helpen vanaf een bepaald moment niet meer om te focussen. We focussen dan op de kaders en dan ben je gevangen in een onzichtbaar web.

Binnen de wetenschap wordt veel gewerkt met kaders en randvoorwaarden om de scope van een onderzoek vast te stellen. Wetenschappers geven zelf aan dat een echt goede wetenschapper voor 90% vanuit zijn intuïtie werkt. Zodat er ruimte is voor toeval. Want ook al denken we dat we op zoek zijn naar A inclusief bijbehorende bewijslast. De beste ontdekkingen worden gedaan door toeval; we waren er niet naar op zoek, maar er was genoeg ruimte om het te laten ontstaan.

Dus de vraag die je jezelf iedere keer weer mag stellen:
Staat/-n de kaders, voorwaarden, redenen, de ‘gouden’ manier ten dienste van jouw intentie, drijfveer of vertrekpunt? Bieden ze zowel focus als ruimte voor het onverwachte?

Als je gaat zuchten, het voelt zwaar, moeilijk, ongeïnspireerd, als een onontwarbare kluwen; je krijgt er buik-, rug-, nek-, hoofdpijn etc.. Kijk dan opnieuw naar waar het in essentie voor jou over gaat. Dwars door of langs al die kaders en regels heen.

Te moeilijk? Denk dan aan de quote van Sara Kroos: ‘Als ik het niet kan, kun jij het ook’. Doe alsof al die barrières er niet zijn, je haalt ze maar in je hoofd.

Meer dan handig en nuttig, ook een boost voor het creatieve, scheppende vermogen. Voor magie. En daarom zijn we hier. Om te SCHEPPEN! Van kunst tot aan irrigatiesystemen en cijfermatige analyses. En om daarin ruimte te hebben om je verder te ontwikkelen, tot nieuwe inzichten, verrassende, onverwachte resultaten te komen. Dat voelt magisch.

Zo komen we verder, zo brengen we de wereld verder.

Amen 🙂




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *