Gouden inzichten op Kreta

Datum: 19 oktober 2017 / Auteur: Saskia Baardman / 2 Reacties / Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Ruim 2 jaar geleden was ik op Kreta tijdens een spirituele vrouwenweek. Dierbare herinneringen heb ik daaraan, waarin ik een kracht in mezelf ontdekte die ik vergeten was.

Nu ben ik weer gegaan, naar een andere plek en samen met mijn vriend, op vakantie. Ik kijk ernaar uit om me weer met die mooie energie daar te verbinden, met de schoonheid en vrouwelijke energie van het eiland. Ik weet wel dat het anders zal zijn, en de stille verwachting is er ook.

Energetische onrust

Al een paar weken voel ik een onrust in mijn gronding, sacrale en hartgebied. Energie die niet van mij is en tegelijkertijd ervaar ik een beweging naar een nieuwe fase. Fysiek best pittig, want die onrust heeft impact op mijn gestel en daarmee ook op mijn emoties. Dat valt ook niet zomaar even energetisch weg te poetsen, sommige processen vragen iets anders.

Neemt niet weg dat enig ongeduld me niet vreemd is en op Kreta ga ik hier wel doorheen stappen, neem ik me voor. Dat zal daar vast makkelijker gaan dan hier in Nederland. Best een luidruchtig stille verwachting 😉

Aangekomen op Kreta houdt de onrust aan. In mijn onderzoek kom ik erop uit dat het met mijn levenskracht te maken heeft waar mijn grootsheid en scheppingsvermogen wonen. Ik merk dat ik die kwaliteiten niet volledig in eigendom kan nemen. Ik kan ze zeker zien en voel de uitnodiging, juist op Kreta, om dat wel te doen. Tegelijkertijd worstel ik met een gevoel in de onderlaag dat ik me niet zo welkom voel op het eiland en dat maakt me verdrietig.

Tijdens een ochtendmeditatie verschijnen beelden van mezelf als onderdrukker in vorige levens. Ook verschijnen beelden van mezelf als onderdrukte. Beide kanten zitten in mij en in mijn geschiedenis. ‘Vind het midden’ is de boodschap, ‘daar zit je grootsheid’.

Het niet-welkome gevoel vind ik onterecht, of eigenlijk zeg ik tegen mezelf dat ik het verkeerd zie of voel, dat het niet kan kloppen en schuif het daarom weg. Daar bovenop vind ik dat ik me niet moet aanstellen en dankbaar moet zijn dat ik hier ben. Het is hier toch mooi, lekker warm en fijn? Ja, dat ook allemaal.

Ik verbind me vooral met de overlevingsenergie die ik daar ook waarneem. De natuur die overeind probeert te blijven, terwijl regen uitblijft. Het uitgewoonde gevoel na een zomer vol toeristen die overal hun rotzooisporen hebben nagelaten. De Kretenzer die moe zijn na een volle, hete zomer, ook al leven ze veelal van het toerisme. De hoeveelheid zwerfkatten en -honden die in leven proberen te blijven en zich tegelijkertijd doodleuk voort blijven planten. Ik trek het me persoonlijk aan.

’s Nachts droom ik veel. En zonder op de details van de dromen in te gaan, komen de volgende inzichten naar boven:

  • Jij bent alleen verantwoordelijk voor jezelf, houd op met je verantwoordelijk te maken voor iets anders en anderen. Als jij je verantwoordelijkheid neemt voor jezelf, dan ben je zuiver, en spiegel je dat aan anderen. Meer hoef je niet te doen.
  • Je hoeft jezelf aan niemand uit te leggen. Houd daarmee op, er is niemand in jouw uitleg wezenlijk geïnteresseerd. Dat is slechts een afleidingstactiek van wat er werkelijk toe doet.
  • Jouw levenskracht is van jou en van jou alleen, haal (energetisch) terug wat je hebt weggegeven, haal terug wat je is afgenomen. In mildheid, in neutraliteit.

Krachtplek Skotino grot

Het is zaterdag en we gaan naar een grot, een grot die als één van de belangrijkste heilige grotten wordt genoemd. De Skotino grot, ook wel St. Paraskevi grot.

Boven die grot staat een kerkje waar we naar binnen gaan. De metalen plaatjes waarop oogjes zijn afgebeeld, vallen me op. En ik voel hoe mijn keel wordt dichtgeknepen. Terwijl ik ook helder kan zien. Tijd om even naar buiten te gaan en tot mezelf te komen.

Bij de grot aangekomen zie ik een vuurplaats waar ik even ga zitten. Beelden verschijnen van nog veel meer oogjes en inzichten volgen: ‘Vertrouw op wat je ziet. Kies waarmee je kijkt, met je hart, met je benen, kies zelf. Weet ook dat als je niet in woorden kunt spreken dat je ogen alles zullen vertellen. Communicatie kent vele kanalen.

En net als 2 jaar geleden komt weer naar voren: ‘Jij bent de hoedster van het licht’. Met als toevoeging: ‘Je bent een vuurvrouw, je bent een aardevrouw.’ In het beeld zie ik een vuur en zowel ik als anderen houden onze handen tegen het vuur aan. In de handen van eenieder is een spiraalvormige afbeelding. Symbool voor de poort naar je eigen magische vuur, je levenskracht en naar andere dimensies. Een ingang. Een uitgang voor schepping. En ik merk hoe de kundalini energie wakker wordt gemaakt.

Ik ga verder de grot in waar de oogjes ook te zien zijn in de energie. Oppergod Zeus laat zich zien in zijn grootsheid, imposant. Eerst voel ik me klein en besef hoe onnodig dat is. Hij spiegelt juist mijn grootsheid en nodigt me daarin uit. Een beeld van man/vrouw, geen duidelijk geslacht, en katachtige ineen laat zich zien. Flexibel, aanwezig, krachtig, sluw, verleidelijk, een roofdier en toch kwetsbaar.

Een stier met grote horens heeft een verbinding met dit figuur. De horen als een soort fallussymbool, maar ook als een navelstreng. Geboorte staat centraal, kracht, verdediging – aanval. Nee, geen van beide. Ook hier geldt: vind het midden, daar waar grootsheid kan ontstaan.

Als we weer wegrijden, realiseer ik me dat ik mezelf niet wezenlijk welkom heb geheten op Kreta. Ik had het welkom in eerste instantie buiten mezelf gezocht. Het welkom begint bij mezelf. Als ik mezelf geen bestaansrecht, geen zijnsrecht geef, dan is er onmiddellijk ruis. Dan kan ik ook geen welkom geheten worden, of ik kan het niet echt ontvangen, niet zien. Ik moet denken aan een quote uit een boekje ‘Validation is only for parking’. Tja, permissie geef je aan jezelf.

Opluchting, en ik moet om mezelf lachen. Soms is het zo simpel dat je het niet ziet. WELKOM SASKIA!

De uitgestrekte eenzaamheid – Lasithi hoogvlakte

We rijden een heel eind verder op bochtige bergweggetjes de Lasithi hoogvlakte op. Het ziet er troosteloos uit, desolaat. Niks aan. Totdat ik me bedenk hoe mooi ‘desolaat’ eigenlijk is. Het resoneert met mijn eigen eenzaamheid. Echt een fysiek beeld van eenzaamheid. Een vlakte verscholen tussen de bergen, met bijna niks. Behoorlijk uitgestrekt, groots zou je kunnen zeggen. Het contact daarmee geeft ruimte en zelfs blijdschap.

Het is mooi, boeiend en goed om alle facetten te zien: de pijn, de overleving, vermoeidheid, eenzaamheid. En, de schoonheid, de levenskracht, het oneindig stralen. Vervolgens… vind het midden. Geen identificatie, vanuit het midden kun je beide kanten ontstijgen. Waar grootsheid kan groeien. Ziet iemand dat? Ja, altijd, maar dat begint bij jezelf.

En alsof je bewijs moet hebben van dat iemand dat ziet, krijg ik dat toch. Op vakantie ben ik meestal erg op mezelf en denk dat ik dan vrij onzichtbaar ben wat ik ook fijn vind. Deze vakantie niet veel anders.

Vriendschap

De gastvrouw denkt daar anders over. Bij het afscheid is ze zelfs emotioneel en noemt ons haar vrienden. Ik ben verbaasd, wat heb ik gemist? Ik heb niks gemist, dat is het, want ik heb iedere keer rustig en oprecht belangstellend geluisterd en haar gekkigheden soms met humor gespiegeld. Oh ja, en ik heb het leven van haar hondje gered, maar dat was ik even vergeten, zo vanzelfsprekend 😉

Overigens is de onrust afgenomen, zolang ik in zachtheid aanwezig blijf in en bij mezelf. Het GROTE welkom, vriendschap met mezelf <3




Reacties “Gouden inzichten op Kreta

  1. Wat een prachtige inzichten kreeg jij op Kreta .Jaren geleden was ik ook op Kreta .Daar zag ik een grote ronde steen. Ter plekke kreeg ik hevige pijn in mijn rug. mijn man duidde voor mij die pijn .het heeft te maken met mijn kinderloosheid .Een pijl doorboorde mij en had dat tot gevolg.
    Het heeft jaren geduurd voor ik kon wennen aan dat idee. Wel heb ik aanvaard dat het zo is en heb in plaats daar van me leren uiten door te schrijven en te schilderen. dat zijn mijn kinderen en ik ben er trots op.
    Dat allemaal naar aanleiding van jouw ervaringen op Kreta.

    • Dankjewel voor het delen, Jantine, mooi om te lezen! Ja Kreta is bijzonder en maakt veel zichtbaar op het vlak van de vrouwelijke creatieve energie. Het klinkt als een helingsproces waar je doorheen bent gegaan om afscheid te nemen van je kinderwens en ruimte te maken voor iets anders. Prachtig hoe jij jouw scheppend vermogen in vormen hebt kunnen gieten waar je jezelf in kwijt kunt. Heel terecht dat je trots bent op wat je nu creëert <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *