Wat heeft kou ons eigenlijk te zeggen? Een verwarmende boodschap.

Datum: 14 oktober 2016 / Auteur: Saskia Baardman / Geef een reactie / Tags: , , , , , , , , , , , , ,

De kou zit in het jaargetijde, in de natuur. Dat lijkt zich buiten ons af te spelen, want dan zetten we gewoon de verwarming aan.

En toch kan kou soms aanwezig blijven. Alsof het optrekt vanuit de grond en minstens je voeten bereikt en in zijn koude greep houdt. Die energie wilde ik nader onderzoeken. De energie van onze eigen kou.

Dus wat heeft kou ons te zeggen?

Dit verhaal staat in de ik-vorm geschreven. Maar die ‘ik’, dat kan jij ook zijn. Laat je meenemen in dit beeldende avontuur.

Ik zie een beeld ontstaan van een soort glinstering in een prachtig desolaat landschap. De schoonheid raakt me. De bomen, de planten, ieder korreltje, allemaal zonder beweging. De tijd staat stil. De lucht zuivert, het doet sereen aan en verspreidt zich. Er is alleen maar ruimte! Het beeld brengt me naar het hier en nu en ik voel hoe de koude, zuurstofrijke lucht ook mij zuivert.

Het beeld verandert in ijs, een enorm groot ijsblok. Ik zie mezelf in het beeld, en probeer vooruit te komen. De kou gaat door alles heen, verlammend. Het houdt me tegen, vertraagt me. Kou zet stil, bevriest je.

De kou brengt me naar binnen, ik trek me terug in mezelf, op zoek naar warmte. Ik realiseer me hoe normaal dat is, zo is de natuur.

Op zoek naar de warmte

Deze zoektocht naar warmte confronteert me met mijn eenzaamheid. Ik voel de beweging opkomen om ervan weg te gaan. Maar waarheen? Want dan wordt de kou mijn gevangenis, gevuld met… eenzaamheid. Vluchten is niet mogelijk.

Ik besluit het aan te gaan. Dat brengt al rust. De losse eindjes raken verbonden en het is alsof ik uitleg krijg. Kou en warmte zijn als yin en yang, duaal, ze houden elkaar in balans. Ze horen bij elkaar en kunnen contact maken met elkaar.

Toch zie ik dat kou en warmte vaak als losse onafhankelijke stromen worden gezien door veel mensen. De mens maakt graag onderscheid wat kan leiden tot verkramping, tot afscheiding. Het een willen vasthouden, soms door er een betonnen muur omheen te zetten. Maar dan verliest het glans en kracht, want het kan niet meer vrij bewegen en krijgt geen voeding. Tegelijkertijd het ander vermijden en wegduwen, waardoor de aanwezigheid ervan zo intens waarneembaar wordt.

Ik kijk naar de eenzaamheid, met zachtheid.
De uitnodiging ligt er om contact te maken met de kilte die ik, net als ieder ander, in me draag. Dat voelt kwetsbaar, en toch ervaar ik vertrouwen. Die kilte helpt me ook ergens bij merk ik: overleven, afstand nemen, beschermen. Dat besef neutraliseert mijn blik op ‘kilte’.

Ik zie mijn vlammetje, een groeiend vlammetje en warm mijn handen.
De handen die creëren, de handen die helen, geven en ontvangen. De onrust, de paniek, de onzekerheid glijdt van me af. Kou ontmoet warmte. De kou zakt uit mijn voeten in de grond. Wat een cadeau! Ik bedank de aarde, de zon, het universum voor dit avontuur. En ik bedank mezelf, mijn Hoger Zelf.

Deze quote die in me opkomt, vat het mooi samen:

“Als je contact maakt met je eenzaamheid, dan ben je nooit meer alleen. Je stopt namelijk met van jezelf weg te lopen.”




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *